~citrus talks and murmurs...~

กะว่าจะอัพคอมโบ ไปๆมาๆ รูปฮาโลวีนสำหรับอัพที่บลอคดันอยู่อีกเครื่อง(ที่บ้าน)

 เอาเฉพาะกระทงไปก่อนแล้วกันนะ~

ลอยอยู่แม่น้ำหลินปิงสาขา 1 จริงๆลอยตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่อยากเขียนหัวข้อนี้เลยเอามาลงบลอควันนี้แหละ ไอ้เราก็นะ...ไม่เข้าใจว่าคนจะด่าแพนด้าอะไรมากมาย ยิ่งพอแพนด้าก็มาพูดถึงช้างอย่างโน้นช้างอย่างนี้ ดราม่าหลายตลบแต่ดราม่าแบบ(ปัญญาอ่อน)ยังไงก็ไม่รู้(พบได้ที่พันทิปแหล่งดราม่าใหญ่ที่สุดในประเทศไทย) ก็...นะ... ก่อนหน้านั้นคุณเคยรักช้างมั้ยถ้าไม่มีแพนด้าจะรักช้างมั้ย?? พูดถึงช้างมั้ย?? มองช้างเป็นสัตว์ประจำชาติมั้ย?? ถามตัวเองก่อนเถิด....

แพนด้ามันเป็นสัตว์โชคดีค่ะ(โดยเฉพาะแพนด้าที่อยู่ต่างประเทศและย้ำอีกว่าต้องเป็นแพนด้าที่อเมริกาด้วย) เป็นผู้มีบุญมาเกิดโดยแท้เพราะเกิดมาแล้วหน้าตาน่ารักใครเห็นก็เอ็นดู อย่างน้อยกับตุ๊กแกเราเห็นก็ไม่เอ็นดูหรอกเน้อเพราะกลัวววววว

เพราะฉะนั้นจะด่าอะไรก็ช่างยังไงเค้าก็เคยเป็นคนเหมือนเรา ด่าไปด่ามาเหมือนคนด่าอิจฉาเดียรฉาน ชาตินี้เราเกิดมาสูงกว่าเขาแล้วยังไปด่าเขาแบบนี้ไม่คิดว่ามันบ้ารึไงเนี่ย.....เฮ้ออออออออออออ

(ไม่รู้มีไม้โทติดกัน 3 อันได้ไง สงสัยตอนอธิษฐานจะใส่อารมณ์มากไปหน่อย)

ส่วนปีนี้มีแต่เรื่องปวดหัว + วุ่นวายตั้งต้นปียันเดือนนี้เลยค่ะ เป็นอะไรที่วุ่นวายมากจนน่ารำคาญ ทั้งเรื่องในบ้านนอกบ้านเต็มไปหมด แถมยุ่งไม่มีเวลาทำโน่นนี่อีกป่วยหนัก เฟล มาคุ สารพัด ล่าสุดกลุ้มใจเรื่องระบบคอมพิวเตอร์(ที่ทำงาน) เอาซะเสียววาบๆจนสุดท้ายได้ทางออกที่น่าตกใจมาซะงั้นตรูจะบร้า!!!!!

ส่วนรูปวันฮาโลวีน

จริงๆไม่มีอะไรมากหรอก ไม่ได้บ้าเทศกาลบูชาซาตานอย่างนี้ด้วย แค่อยากวาดสาวหน้าอื่นๆดูบ้าง + ทำภาพโทนมืดๆดูเท่านั้นเอง.....

แต่ก่อนเป็นพวกชอบพล่ามในทวิตเตอร์ค่ะ โดยเฉพาะในช่วงที่เรายังไม่ค่อยแอดชาวบ้านเท่าไหร่ จะบ่นก่นด่าในนั้นมีเยอะะะะมากกกกกกก ด่าตั้งแต่ดินฟ้าอากาศไล่ไปจนกระทั่งด่าคน!!!(คือสมัครไอ้นี่มาตั้งนานแล้วเพื่อเอาไว้เป็นกระโถนรองรับอารมณ์โดยเฉพาะนะ ฮา~~~) และพอมาเดี๋ยวนี้พอเราเริ่มแอดอะไรๆมากขึ้น (จำพวกสนพ.ไว้ติดตามข่าวสาร ร้านหนังสือและอื่นๆเป็นต้น) เมื่อเราแอดมาบางทีเขาก็แอดกลับจึงทำให้ความเป็นส่วนตัวเราหดหายลงไป จะพล่ามอะไรจะโพสอะไรไร้สาระมันก็รู้สึกว่า "ชักไม่ส่วนตัวละ" จริงๆนะเนี่ย (ฮา) และนั่นเอง....จึงทำให้เราตระหนักได้ว่าเวลาจะแสดงออกอะไรออกมานี้ จะต้องระวังมากขึ้น

นึกถึงข้อนี้เลยล่ะ

"ก่อนที่จะพูดอะไร ให้ถามตัวเองว่า ที่จะพูดนี้จำเป็นหรือเปล่า ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าพูด นี่เป็นขั้นต้นของการอบรมใจ เพราะถ้าเราควบคุมปากตัวเองไม่ได้ เราจะควบคุมใจได้อย่างไร" โดยท่านพ่อเฟื่อง โชติโก"

"คำพูดที่ไม่พิจารณาก็ย่อมกระทบกระเทือนผู้อื่น ให้พิจารณากลั่นกรองให้ดีเสียก่อนจึงค่อยพูด" โดยหลวงปู่ท่อน ญาณธโร

มาจากข้อความในทวิตเตอร์ของ @DLiteMag ค่ะ

ในสมัยก่อน... จะระวังก็คงระวังแค่ปากอย่างเดียว แต่เดี๋ยวนี้ยังต้องระวัง "มือ" ของตัวเองด้วย เพราะการสื่อสารในโลกทุกวันนี้ใช้ปากยังแพร่ข่าวสารช้ากว่าใช้มือเสียอีก

ยิ่งถ้าเป็นพวกรัวแป้นคีย์บอร์ด(อย่างเรา) ที่สามารถกดแป้นคีย์บอร์ดได้ทันความคิดตัวเองนี้ยิ่งน่ากลัวค่ะ เพราะมีโอกาสสูงที่ความคิดเหล่านั้นจะออกมาผ่านสาธารณะได้หมดโดยไม่มีการกลั่นกรองได้ บ่อยครั้งที่เราพิมพ์อะไรลงไปอย่างเช่นตอบกระทู้ในเว็บบอร์ด พอพิมพ์เสร็จเราก็ปิดหน้านั้นทิ้งทันทีโดยไม่ส่งข้อความออกไป มันเหมือนรู้สึกว่า อย่าเถอะ ไม่เอาล่ะ อย่าพิมพ์เลย ยิ่งถ้านั่นเป็นคำด่าด้วยล่ะก็...(ดราม่ามาแน่ๆ)

รู้สึกว่าต้องยับยั้งนะ มันใช่สิ่งที่สมควรหรือ บางครั้งมันไม่สมควรเราก็จะพยายามไม่พิมพ์ลงไปเลยค่ะ รู้แค่ว่ามอง รู้แค่ว่าอ่านแล้วเป็นยังไง อยากเขียนอยากด่ายังไงก็ต้องห้ามมือตัวเองเอาไว้ เท่านั้นแหละ แม้บางครั้งจะโคตรคับแค้นใจยังไงแต่ก็ต้องไม่ทำเพราะรู้ว่าคำพูด(คำพิมพ์)ของเรานั้นเมื่อผู้อื่นรับรู้แล้วเขาจะรู้สึกยังไงจริงๆ

ยิ่งตัวหนังสือยิ่งเข้าใจผิดง่ายนะ เพราะไม่มีท่าทาง+น้ำเสียงมาประกอบ แค่พิมพ์ตัวหนังสือเปลี่ยนสีหน่อยมันก็กลายเป็น"ด้านลบ"ให้คนมาจับผิดแล้วนี่สิ!!

****

เพราะฉะนั้น(ตัวเอง)คงต้องเลิกหาความเป็นส่วนตัวบนโลกไซเบอร์ได้แล้ว โดยเฉพาะที่สาธารณะอย่างทวิตเตอร์และพวก social network เขียนให้ลับยังไงมันก็ยังไม่ลับสุดๆอยู่ดี...

เก็บปากเก็บมือให้เรียบร้อยอย่าตามใจความคิดสินะ เอวัง~

ปล.ต่อไปจะโปรโมทรูปวาด + นิยายตัวเองในทวิตเตอร์คงต้องเลิกซะ มาทำในบลอคดีกว่า....
ปปล.หลงเข้ามาอ่านหรืออยากแสดงตัวคิดเห็นไปที่ฝากข้อความข้างล่างเลยนะคะ เพราะช่วงนี้ถ้าบ่นเรื่องส่วนตัวขี้เกียจเปิดคอมเมนท์ค่ะ

วันนี้นั่งจัดเรียงหัวข้อบลอคเก่าๆ รู้สึกว่าการตั้งชื่อหัวข้อแต่ละบลอคมันแอ๊บแบ๊วยังไงก็ไม่รู้

อ่านเองยังรู้สึกว่า เฮ้ยนี่ตูตั้งชื่อหัวข้อพวกนี้เองจริงๆเรอะ ทำไมมันผิดอิมเมจตูอย่างนี้ว๊ะ

เพราะฉะนั้นบางสิ่งบางอย่างตัวเองอาจจะเปลี่ยนเป็นดราฟไปนะคะ ด้วยเหตุผลที่ว่าบางอย่างมัน "เก่า" จนรู้สึกว่า "กุอายว่ะ" ฮา~~~~~

ก็อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ขนาดแนวคิดในการแต่งเรื่องของตัวเองเมื่อเทียบกับสมัยก่อนยังเปลี่ยนไปเลย ย้อนไปอ่านความคิดเก่าๆของตัวเองในสมัยก่อนแล้วรู้ึสึกว่า "แอ๊บแบ๊วจริงๆฟ่ะ" หรืออีกนัยหนึ่งเดี๋ยวนี้มันจะแก่แล้วก็ได้มั้งนะ

เอาเถอะ.....

ปล.ช่วงนี้ไม่ได้อัพบลอคจริงๆ เวลามันรัดตัวจริงๆนะเนี่ย + ไม่มีเรื่องให้อัพด้วย แต่อัพทวิตเตอร์ตลอดนะคะ ช่วงนี้เหมือนตัวเองกลายเป็นมนุษย์ทวิตเตอร์ไปซะแล้ว OTL

ปปล.ข้างล่างมีกล่องข้อความค่ะ ออฟชั่นใหม่ ถ้าใครอยากถามอะไรหรือทักทายเจ้าของบลอคนี้ก็ทักทายผ่าน ShoutMix ข้างล่างนะคะ **ออฟชั่นนี้ทำในกรณีที่ตัวเองไม่เปิดรับคอมเมนท์ซึ่งช่วงนี้อาจจะเจอบ่อยโปรดทำใจ**

ชีวิตพอเพียงคือการใช้ชีวิตแบบรู้จักพอ ไม่ได้หมายความว่าตัวเองต้องปลูกผัก ทำโน่นนี่เป็นเกษตรกร แต่พอเพียงมันเป็นความหมายที่กว้างกว่านั้น

อย่างชีวิตเราทุกวันนี้ก็พอเพียงอยู่

แล้วการบ้าซื้อพลาโมเนี่ย บ้าซื้อหนังสือ ดีวีดี อาร์ทบุ๊ค ซีดีเพลงจากต่างประเทศ ฟิกเกอร์โน่นนี่มันพอเพียงตรงไหน??

เพราะพอเพียงไม่ได้หมายความว่าเรา "ห้าม" ใช้เงิน แต่...พอเพียงนั้นคือการใช้เงิน ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง รู้ว่าเงินเรามีเท่าไหร่ ก็ใช้เท่านั้น ไม่ต้องกู้ เห็นว่ามันจำเป็นมั้ยก็ว่ากันไป

ไม่ใช่อยากได้อยากมี แม้เงินไม่มีก็ขวนขวายมาใช้ จับจองเป็นเจ้าของ ซึ่งแบบนั้นก็จะเป็นพวกที่ทำอะไรใช้จ่ายเกินตัว กู้หนียืมสิน สุดท้ายเกิดอะไรขึ้นล่ะ??

เป็นหนี้ ชักหน้าไม่ถึงหลัง ชีวิตมีความทุกข์ ไม่มีเงินสำหรับทำสิ่งที่จำเป็น

นี่แหละคือความไม่พอเพียง

พอเพียงก็เหมือนกับการบริหารตัวเองนั่นแหละ คิดแค่ว่าต่อเดือนจะใช้เงินของเราที่เราหามาได้ยังไงให้คุ้มค่าและมีความสุขกับสิ่งที่เอื้ออำนวยและมีอยู่

เพราะฉะนั้นวันนี้คุณพอเพียงรึยัง??

ปล.ส่วนเรื่องการพัฒนาตัวเองมันไม่เกี่ยวกับการพอเพียง ตรงกันข้ามถ้ามนุษย์ไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง แต่อยากได้ อยากมีโดยไม่ยอมลงมือลงแรงมัน (บางคนหวังแต่ทางลัดทางสะดวกเข้าว่า)ก็ไม่เรียกว่าพอเพียงแล้วล่ะเฟ้ย เค้าเรียกว่าโลภ!!!

ปปล.ทั้งที่ชีวิตพอเพียงเป็นปรัชญาง่ายๆแค่นี้แต่บางคนกลับไม่เข้าใจ ฉันล่ะงงจริงๆ