~citrus talks and murmurs...~

แต่ก่อนเป็นพวกชอบพล่ามในทวิตเตอร์ค่ะ โดยเฉพาะในช่วงที่เรายังไม่ค่อยแอดชาวบ้านเท่าไหร่ จะบ่นก่นด่าในนั้นมีเยอะะะะมากกกกกกก ด่าตั้งแต่ดินฟ้าอากาศไล่ไปจนกระทั่งด่าคน!!!(คือสมัครไอ้นี่มาตั้งนานแล้วเพื่อเอาไว้เป็นกระโถนรองรับอารมณ์โดยเฉพาะนะ ฮา~~~) และพอมาเดี๋ยวนี้พอเราเริ่มแอดอะไรๆมากขึ้น (จำพวกสนพ.ไว้ติดตามข่าวสาร ร้านหนังสือและอื่นๆเป็นต้น) เมื่อเราแอดมาบางทีเขาก็แอดกลับจึงทำให้ความเป็นส่วนตัวเราหดหายลงไป จะพล่ามอะไรจะโพสอะไรไร้สาระมันก็รู้สึกว่า "ชักไม่ส่วนตัวละ" จริงๆนะเนี่ย (ฮา) และนั่นเอง....จึงทำให้เราตระหนักได้ว่าเวลาจะแสดงออกอะไรออกมานี้ จะต้องระวังมากขึ้น

นึกถึงข้อนี้เลยล่ะ

"ก่อนที่จะพูดอะไร ให้ถามตัวเองว่า ที่จะพูดนี้จำเป็นหรือเปล่า ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าพูด นี่เป็นขั้นต้นของการอบรมใจ เพราะถ้าเราควบคุมปากตัวเองไม่ได้ เราจะควบคุมใจได้อย่างไร" โดยท่านพ่อเฟื่อง โชติโก"

"คำพูดที่ไม่พิจารณาก็ย่อมกระทบกระเทือนผู้อื่น ให้พิจารณากลั่นกรองให้ดีเสียก่อนจึงค่อยพูด" โดยหลวงปู่ท่อน ญาณธโร

มาจากข้อความในทวิตเตอร์ของ @DLiteMag ค่ะ

ในสมัยก่อน... จะระวังก็คงระวังแค่ปากอย่างเดียว แต่เดี๋ยวนี้ยังต้องระวัง "มือ" ของตัวเองด้วย เพราะการสื่อสารในโลกทุกวันนี้ใช้ปากยังแพร่ข่าวสารช้ากว่าใช้มือเสียอีก

ยิ่งถ้าเป็นพวกรัวแป้นคีย์บอร์ด(อย่างเรา) ที่สามารถกดแป้นคีย์บอร์ดได้ทันความคิดตัวเองนี้ยิ่งน่ากลัวค่ะ เพราะมีโอกาสสูงที่ความคิดเหล่านั้นจะออกมาผ่านสาธารณะได้หมดโดยไม่มีการกลั่นกรองได้ บ่อยครั้งที่เราพิมพ์อะไรลงไปอย่างเช่นตอบกระทู้ในเว็บบอร์ด พอพิมพ์เสร็จเราก็ปิดหน้านั้นทิ้งทันทีโดยไม่ส่งข้อความออกไป มันเหมือนรู้สึกว่า อย่าเถอะ ไม่เอาล่ะ อย่าพิมพ์เลย ยิ่งถ้านั่นเป็นคำด่าด้วยล่ะก็...(ดราม่ามาแน่ๆ)

รู้สึกว่าต้องยับยั้งนะ มันใช่สิ่งที่สมควรหรือ บางครั้งมันไม่สมควรเราก็จะพยายามไม่พิมพ์ลงไปเลยค่ะ รู้แค่ว่ามอง รู้แค่ว่าอ่านแล้วเป็นยังไง อยากเขียนอยากด่ายังไงก็ต้องห้ามมือตัวเองเอาไว้ เท่านั้นแหละ แม้บางครั้งจะโคตรคับแค้นใจยังไงแต่ก็ต้องไม่ทำเพราะรู้ว่าคำพูด(คำพิมพ์)ของเรานั้นเมื่อผู้อื่นรับรู้แล้วเขาจะรู้สึกยังไงจริงๆ

ยิ่งตัวหนังสือยิ่งเข้าใจผิดง่ายนะ เพราะไม่มีท่าทาง+น้ำเสียงมาประกอบ แค่พิมพ์ตัวหนังสือเปลี่ยนสีหน่อยมันก็กลายเป็น"ด้านลบ"ให้คนมาจับผิดแล้วนี่สิ!!

****

เพราะฉะนั้น(ตัวเอง)คงต้องเลิกหาความเป็นส่วนตัวบนโลกไซเบอร์ได้แล้ว โดยเฉพาะที่สาธารณะอย่างทวิตเตอร์และพวก social network เขียนให้ลับยังไงมันก็ยังไม่ลับสุดๆอยู่ดี...

เก็บปากเก็บมือให้เรียบร้อยอย่าตามใจความคิดสินะ เอวัง~

ปล.ต่อไปจะโปรโมทรูปวาด + นิยายตัวเองในทวิตเตอร์คงต้องเลิกซะ มาทำในบลอคดีกว่า....
ปปล.หลงเข้ามาอ่านหรืออยากแสดงตัวคิดเห็นไปที่ฝากข้อความข้างล่างเลยนะคะ เพราะช่วงนี้ถ้าบ่นเรื่องส่วนตัวขี้เกียจเปิดคอมเมนท์ค่ะ